dain
/deɪn/
noun (اسم)archaicplural (جمع): dains
اسم — ارباب
اربابدوک
ارباب یا نجیبزادۀ قرون وسطی یا به خصوص در بافت اسکاتلندی.
A lord or nobleman, especially used in medieval or Scottish contexts.
«ارباب بر قلمروی خود با قدرت فرمانروایی میکرد.»
“The dain ruled over the territory with great authority.”
«اسکاتلندیها از عنوان دائن برای نجیبزادگان محلی خود استفاده میکردند.»
“Scots used the title dain for their local nobility.”