expatriate
فعل — اخراج به خارج
ارسال کسی به زندگی در خارج از وطن یا ترک کشور برای زندگی در خارج.
To send someone to live outside their native country or to leave one’s country to live abroad.
«بسیاری از کارگران برای یافتن شغل بهتر به خارج میروند.»
“Many workers expatriate to find better jobs.”
«آنها پس از بیثباتی سیاسی از کشور خارج شدند.»
“They expatriated after the political upheaval.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. گاهی جایگزین است ولی تبعید معمولاً اجباری است.
Formal. Sometimes used interchangeably, though exile can imply forced removal.
اسم — مهاجر
فردی که خارج از کشور اصلی خود زندگی میکند، معمولاً موقت یا داوطلبانه.
A person who lives outside their native country, often temporarily or by choice.
«او یک مهاجر است که در فرانسه زندگی میکند.»
“He is an expatriate living in France.”
«خارجنشینها معمولاً جوامعی در خارج تشکیل میدهند.»
“Expatriates often form communities abroad.”