geb
/ɡɛb/
noun (اسم)technicalplural (جمع): Gebs
اسم — گب
گبخدای زمین (مصری)
در اساطیر مصر باستان، خدای زمین که اغلب به صورت مردی درازکشیده در زیر الهه آسمان، نوت، به تصویر کشیده میشود و تمام رویشها از او میروییدند.
In ancient Egyptian mythology, the god of the earth, often depicted as a man lying beneath the sky goddess Nut, from whom all vegetation grew.
«گفته میشد که خنده گب باعث زلزله میشود.»
“Geb's laughter was said to cause earthquakes.”
«مصریان باستان معتقد بودند که گب پدر اوزیریس و ست بود.»
“Ancient Egyptians believed Geb was the father of Osiris and Set.”