فعل — بازکردن
بازکردن یا شکستن مهر یا بستهای که قبلاً بسته شده بود.
To open or break the seal of something previously closed or secured.
«او با دقت پاکت را باز کرد.»
“She unsealed the envelope carefully.”
«بسته هنگام رسیدن باز شد.»
“The package was unsealed upon arrival.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. معمولاً قابل جایگزینی وقتی به دسترسی اشاره دارد، اما 'open' گستردهتر است و مخصوص مهر نیست؛ مثلاً 'در را باز کردن' صحیح است ولی 'درب را unseal کردن' نیست.
Everyday. Generally interchangeable when referring to making something accessible, but 'open' is broader and not specific to seals; e.g. 'open a door' works but 'unseal a door' does not.
متداول. تأکید بر شکستن قوی دارد، از جمله مهرها؛ همیشه وقتی بازکردن آرام است قابل جایگزینی نیست.
Common. Emphasizes forcefully breaking something, including seals. Not always interchangeable when the opening is gentle.