aer
/ɛər/
noun (اسم)archaic
اسم — هوا
هواجو
کلمهای قدیمی یا شعری به معنی هوا یا جو اطراف زمین.
A historical or poetic word meaning 'air' or 'the atmosphere'.
«نسیم ملایم هوای ساکت را تکان داد.»
“The gentle breeze stirred the silent aer.”
«در اشعار قدیمی، aer اغلب برای توصیف آسمان استفاده میشد.»
“In ancient poems, aer was often used to describe the sky.”