bona
bo·na/ˈboʊnə/
adjective (صفت)formal
صفت — واقعی
واقعیمعتبر
اصطلاحی که عمدتاً در عبارات قانونی برای معنای «واقعی» یا «معتبر» به کار میرود، مانند «bona fide».
Used chiefly in legal phrases to mean 'good' or 'genuine,' as in 'bona fide'.
«او یک کارشناس واقعی در این زمینه است.»
“He is a bona fide expert in the field.”
«قرارداد در توافق واقعی امضا شد.»
“The contract was signed in bona fide agreement.”