verb (فعل)commonpast (گذشته): burstedpast participle (مفعولی): bursted-ing (حال): bursting3rd (سوم): bursts
فعل — شکست
شکستانفجار
گذشته فعل burst به معنای ناگهان شکستن یا پاره شدن
past tense of burst, meaning to break open or apart suddenly
«بادکنک وقتی به زمین خورد ترکید.»
“The balloon bursted when it hit the ground.”
«لوله در سرمازدگی زمستان ترکید.»
“Pipe bursted during the winter freeze.”