incriminated
فعل — متهم کردن
باعث شدن که کسی در مظان اتهام جرم یا تخلف قرار گیرد؛ به شدت به گناهکار بودن او اشاره کردن.
To make someone appear guilty of a crime or wrongdoing; to strongly imply their guilt.
«شهادت خودش او را بیشتر گناهکار نشان داد.»
“His own testimony incriminated him further.”
«جواهرات دزدیده شده در مکانی پیدا شد که دوستش را متهم میکرد.»
“The stolen jewels were found in a place that incriminated his friend.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. implicate به معنای نشان دادن دخالت کسی در جرم یا تخلف است، اغلب از طریق ارتباط یا شرایط، بدون لزوماً اثبات گناه. incriminate شواهد قویتر یا اتهام مستقیم را میرساند. 'شواهد او را در توطئه متورط کرد'، اما 'اعتراف او شرکایش را متهم کرد.'
Common. 'Implicate' means to show someone to be involved in a crime or wrongdoing, often by association or circumstance, without necessarily proving guilt. 'Incriminate' implies stronger evidence or a direct accusation. 'The evidence implicated him in the plot', but 'His confession incriminated his accomplices.'
رایج. accuse به معنای اتهام رسمی به کسی یا ادعا کردن اینکه او کار اشتباهی انجام داده است. در حالی که incriminate در مورد شواهد یا عملی است که به گناه اشاره دارد، accuse عمل نام بردن از آنهاست. 'او به دزدی متهم شد' در مقابل 'اثر انگشت او را گناهکار نشان داد.'
Common. 'Accuse' means to formally charge someone with an offense or assert that they have done something wrong. While 'incriminate' is about the evidence or action that points to guilt, 'accuse' is the act of naming them. 'He was accused of theft' vs. 'The fingerprints incriminated him.'