main force
اسم — نیروی اصلی
بخش اصلی یا قدرتمندترین قسمت یک ارتش یا واحد جنگی.
The principal or most powerful part of an army or fighting unit.
«ژنرال نیروی اصلی خود را به حمله نهایی اختصاص داد.»
“The general committed his main force to the final assault.”
«نیروی اصلی دشمن در مرکز متمرکز شده بود.»
“The enemy's main force was concentrated in the center.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/فنی. به عنصر یا گروه پیشرو در یک حمله یا پیشروی اشاره دارد. در حالی که به معنای بخش کلیدی است، بر نقش 'پیشرو' تأکید میکند تا صرفاً بخش 'بزرگترین' یا 'قدرتمندترین'. 'پیادهنظام راس حمله بود.'
Formal/Technical. Refers to the leading element or group in an attack or advance. While it implies being a key part, it emphasizes the 'leading' role rather than just the 'largest' or 'most powerful' part. 'The infantry was the spearhead of the assault.'
اسم — نیروی محرکه اصلی
عامل، علت یا تأثیر اصلی یا مهمترین در یک موقعیت.
The primary or most significant factor, cause, or influence in a situation.
«نیروی اصلی پشت رکود اقتصادی تورم بود.»
“The main force behind the economic downturn was inflation.”
«جاهطلبی او نیروی اصلی بود که او را به موفقیت رساند.»
“His ambition was the main force that propelled him to success.”