monastic
صفت — مربوط به صومعه
مرتبط با راهبان، صومعهها یا سبک زندگی آنها، به خصوص با خلوت و سادگی مذهبی.
Relating to monks, monasteries, or their way of life, especially characterized by religious seclusion and simplicity.
«او یک زندگی ساکت و راهبوار در کوهها داشت.»
“He led a quiet monastic life in the mountains.”
«راهبان به دقت قوانین صومعهای را رعایت میکردند.»
“The monks followed monastic rules strictly.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی یا ادبی. تأکید بر ریاضت و خودداری شدید با زمینه مذهبی دارد. زندگی زاهدانه از سادهزیستی راهبان جدیتر است.
Formal or literary. Emphasizes strict self-discipline and avoidance of indulgence, often in religious contexts. 'Ascetic lifestyle' is used to highlight severe simplicity compared to monastic.
رسمی یا ادبی. تاکید بر دوری از جهان بیرون، مخصوصاً در محیط مذهبی دارد.
Formal or literary. Focuses on seclusion from the outside world, especially in religious settings. Can replace 'monastic' when emphasizing isolation.