outfield

out·field/ˈaʊtˌfiːld/
out-outsidefieldopen land or playing area
noun (اسم)commonplural (جمع): outfields

اسم — زمین بیرونی

زمین بیرونیبخش بیرونی زمین

بخشی از زمین ورزشی که دورترین بخش به سمت خانه بازی است، مخصوصاً در بیسبال و کریکت.

The part of a sports field farthest from the playing home base, especially in baseball and cricket.

«بازیکنان بخشی بیرونی چند توپ پرتابی را گرفتند.»

The outfielders caught several fly balls.

«توپ را به عمق بخش بیرونی زمین زد.»

He hit the ball deep into the outfield.

متضادها

گزارش مشکل ترجمه

اگر مشکلی در ترجمه این واژه مشاهده کردید، لطفاً به ما اطلاع دهید.

امتیاز ترجمه(اختیاری)

0/2000