pinch
/pɪntʃ/
verb (فعل)commonpast (گذشته): pinchedpast participle (مفعولی): pinched-ing (حال): pinching3rd (سوم): pinches
فعل — گرفتن با انبرک
گرفتن با انبرکچین انداختن با انگشت
چیز کوچکی را بین انگشتان یا انگشت و شست محکم فشار دادن.
To squeeze something tightly between two fingers or between a finger and thumb.
«او آرنجش را به آرامی گرفت تا توجهش را جلب کند.»
“He pinched her arm softly to get her attention.”
«خودت را نگران نکن؛ این فقط یک رویاست.»
“Don’t pinch yourself; it’s just a dream.”
تفاوت با واژههای مشابه
nip— چین انداختن
محاورهای. عمل مشابه با حالتی سریع یا تیز است؛ در مواقع عامیانه جایگزین pinch میشود ولی در کاربردهای فنی نه.
Informal. Similar action but often implying a quick or sharp pinch; can replace 'pinch' in casual contexts like 'she nipped his cheek,' but not in technical uses.