clinician
اسم — پزشک بالینی
یک متخصص مراقبتهای بهداشتی که مستقیماً با بیماران در محیط بالینی یا بیمارستانی کار میکند، برخلاف محقق یا نظریهپرداز.
A healthcare professional who works directly with patients in a clinic or hospital setting, as opposed to a researcher or theoretician.
«پزشک بالینی علائم بیمار را با دقت معاینه کرد.»
“The clinician carefully examined the patient's symptoms.”
«بسیاری از پرستاران نیز به عنوان درمانگر در بخشهای مختلف فعالیت میکنند.»
“Many nurses also function as clinicians in various departments.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در حالی که همه پزشکان، پزشکان بالینی هستند، همه پزشکان بالینی، دکتر نیستند (مثلاً پرستاران، درمانگران). 'Doctor' یک اصطلاح گستردهتر برای یک متخصص پزشکی است، در حالی که 'clinician' بر جنبه عملی و مواجهه با بیمار در این نقش تأکید میکند. 'She sees a doctor for her illness' استاندارد است، 'She sees a clinician for her illness' رسمیتر و کمتر رایج است.
Common. While all doctors are clinicians, not all clinicians are doctors (e.g., nurses, therapists). 'Doctor' is a broader term for a medical professional, whereas 'clinician' emphasizes the practical, patient-facing aspect of the role. 'She sees a doctor for her illness' is standard, 'She sees a clinician for her illness' is more formal and less common.
رایج. متخصصی در یک شکل خاص از درمان، اغلب در بهداشت روان یا توانبخشی فیزیکی. یک درمانگر نوعی پزشک بالینی است. 'The therapist helped him recover' درست است، 'The clinician helped him recover' نیز صحیح است اما در مورد نوع درمان کمتر مشخص است.
Common. A specialist in a particular form of therapy, often in mental health or physical rehabilitation. A therapist is a type of clinician. 'The therapist helped him recover' works, 'The clinician helped him recover' is also correct but less specific about the type of therapy.