verb (فعل)commonpast (گذشته): deducedpast participle (مفعولی): deduced-ing (حال): deducing3rd (سوم): deduces
فعل — استنتاج کردن
استنتاج کردننتیجه گرفتن
از روی استدلال یا شواهد به نتیجهای رسیدن.
Infers or arrives at a conclusion based on reasoning or evidence.
«او علتها را از علائم استنتاج میکند.»
“She deduces causes from symptoms.”
«کارآگاه متوجه شد چه کسی جرم را انجام داده است.»
“The detective deduces who committed the crime.”
تفاوت با واژههای مشابه
infer— استنباط کردن
متداول. در زمینههای منطقی جایگزین هستند، هر دو به معنی نتیجهگیری از شواهد.
Common. Interchangeable in logical contexts, both mean concluding from evidence.