eligibility
e·lig·i·bil·i·ty/ˌɛlɪdʒɪˈbɪlɪti/
eligiblequalified or entitled-itystate or condition
noun (اسم)common
اسم — اهلیت
اهلیتصلاحیتشایستگی
وضعیتی که در آن فرد شرایط یا حق انجام یا دریافت چیزی را دارد.
The state of having the right to do or obtain something, meeting the necessary conditions.
«او اهلیت خود را برای رأی دادن در انتخابات تأیید کرد.»
“He confirmed his eligibility to vote in the election.”
«برای دریافت بورسیه حداقل معدل ۳.۵ لازم است.»
“Eligibility for the scholarship requires a minimum GPA of 3.5.”
تفاوت با واژههای مشابه
qualification— صلاحیت
رایج. معنای مشابه، بیشتر به برآورده کردن معیارهای لازم اشاره دارد.
Common. Similar meaning, often refers to meeting required standards.