expiate
فعل — کفاره دادن
جبران کردن گناه یا اشتباه با انجام کاری که آنها را جبران کند.
To make amends or reparation for guilt or wrongdoing; to atone for a fault or sin.
«او تلاش کرد با کمک به دیگران گناهش را جبران کند.»
“He sought to expiate his guilt through charity.”
«این مراسم برای کفاره کردن گناهان آنها بود.»
“The ritual was meant to expiate their sins.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. معمولاً در زمینههای مذهبی یا اخلاقی قابل جایگزینی هستند؛ هر دو به معنای جبران اشتباهاند.
Formal. Often interchangeable in religious or moral contexts; both mean to make amends for a wrongdoing.
رسمی. میتواند جایگزین expiate شود وقتی روی جبران خطا تمرکز باشد، ولی redeem معانی مالی و گستردهتری نیز دارد.
Formal. Can replace 'expiate' when focusing on making up for faults, but 'redeem' also has financial and broader meanings.