majeure
صفت — فورس ماژور
(در عبارت «force majeure» استفاده میشود) به معنای شرایط پیشبینینشدهای که فرد را از انجام قرارداد بازمیدارد.
(Used in the phrase 'force majeure') denoting unforeseen circumstances that prevent someone from fulfilling a contract.
«قرارداد شامل بند فورس ماژور بود.»
“The contract included a force majeure clause.”
«تحویل به دلیل فورس ماژور به تعویق افتاد.»
“Delivery was delayed due to force majeure.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. رویدادهایی را توصیف میکند که پیشبینی نشده بودند. در حالی که 'majeure' (در 'force majeure') به رویدادی پیشبینینشده اشاره دارد، 'unforeseen' یک صفت کلی است و وزن قانونی عبارت کامل را ندارد. به عنوان یک کلمه مستقل برای مفهوم حقوقی خاص قابل تعویض نیست.
Common. Describes events that were not anticipated. While 'majeure' (in 'force majeure') implies an unforeseen event, 'unforeseen' is a general adjective and does not carry the legal weight of the full phrase. Not interchangeable as a standalone word for the specific legal concept.
رایج. چیزی را توصیف میکند که نمیتوان از آن جلوگیری کرد یا گریخت. شبیه به 'majeure' است از این جهت که به شرایط خارج از کنترل اشاره دارد، اما فاقد بافت قراردادی و حقوقی خاص است.
Common. Describes something that cannot be prevented or escaped. Similar to 'majeure' in that it refers to circumstances beyond control, but lacks the specific contractual and legal context.