oath
اسم — قسم
قولی رسمی و جدی که معمولاً با یاد کردن از قدرتی برتر، برای راست گفتن یا انجام تعهد داده میشود.
A solemn promise, often invoking a higher power, to tell the truth or fulfill a commitment.
«شاهد سوگند خورد که حقیقت را بگوید.»
“The witness took an oath to tell the truth.”
«او قسم خود را شکست و مجازات شد.»
“He broke his oath and was punished.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. در موارد حقوقی یا تعهدات جدی تقریباً جایگزین oath است، مثل «تعهد به گفتن حقیقت». برای وعدههای معمولی کاربرد ندارد.
Formal. Interchangeable with 'oath' mostly in legal or solemn promises contexts, e.g. 'pledge to tell the truth'. Not used for casual promises.
رسمی یا مذهبی. برای وعدههای جدی و معمولا مادامالعمر، مثل عهد ازدواج به کار میرود. شبیه است ولی همیشه با oath قابل تعویض نیست.
Formal or religious. Used for solemn promises, often lifelong or very serious, e.g. marriage vows. Similar but not always interchangeable with 'oath'.