outwitted
out·wit·ted/ˌaʊtˈwɪt.ɪd/
out-beyond, more thanwitmental sharpness-edpast tense marker
adjective (صفت)common
صفت — بافرارضه هوشمندی شکست خورده
بافرارضه هوشمندی شکست خوردهحیلهگرانه فریب خورده
که بهوسیله هوشمندی یا حیله شکست خورده باشد.
Having been defeated by cleverness or trickery.
«او در مناظره بهخاطر هوشمندی طرف مقابل شکست خورد.»
“She was outwitted in the debate.”
«روباه بار دیگر شکارچیان را حیلهگرانه شکست داد.»
“The fox outwitted the hunters once again.”
تفاوت با واژههای مشابه
outsmarted— زیرکانه شکست خورده
رایج. به معنای شکست خورده بهخاطر زیرکی است، خیلی شبیه به outwitted.
Common. Means defeated through cleverness, very close to 'outwitted'.