noun (اسم)formal
اسم — موازی بودن
موازی بودنهمساختگی
حالت بودن در موازات یا داشتن ساختار مشابه، بهویژه در دستور زبان یا ادبیات.
The state of being parallel or having similar structure, especially in grammar or literature.
«همساختگی در نوشتار باعث بهتر خوانده شدن و ریتم میشود.»
“Parallelism in writing enhances readability and rhythm.”
«سخنرانی از همساختگی برای تأکید نکات مهم استفاده کرد.»
“The speech used parallelism to emphasize key points.”