اسم — غریبه
شخصی که کسی او را نمیشناسد یا با او آشنایی ندارد.
A person whom one does not know or with whom one is not familiar.
«با غریبهها صحبت نکنید.»
“Don't talk to strangers.”
«او بعد از سالها در شهر زادگاهش احساس غریبی میکرد.»
“He felt like a stranger in his hometown after so many years.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. میتواند به عنوان اسم استفاده شود، معمولاً برای اشاره به شخصی که هویتش مشخص نیست. 'یک فرد ناشناس وارد اتاق شد' قابل قبول است. در حالی که 'stranger' به معنای عدم آشنایی قبلی است، 'unknown' بیشتر بر هویت تمرکز دارد.
Everyday. Can be used as a noun, typically to refer to a person whose identity is not known. 'An unknown person entered the room' works. While 'stranger' implies no previous acquaintance, 'unknown' focuses more on identity.
روزمره. به شخصی از کشوری دیگر اشاره دارد. 'یک خارجی از شهر ما بازدید کرد' قابل قبول است. یک خارجی ممکن است غریبه باشد، اما یک غریبه لزوماً خارجی نیست.
Everyday. Refers to a person from a different country. 'A foreigner visited our city' works. A foreigner might be a stranger, but a stranger is not necessarily a foreigner.
روزمره. به کسی اشاره دارد که به یک گروه، مکان یا سازمان خاص تعلق ندارد. 'او در مهمانی احساس بیگانگی میکرد' قابل قبول است. این کلمه بیشتر بر عدم تعلق تأکید دارد تا صرفاً ناآشنایی.
Everyday. Refers to someone not belonging to a particular group, place, or organization. 'He felt like an outsider at the party' works. This emphasizes lack of belonging rather than just unfamiliarity.