فعل — آرام کردن
کسی یا چیزی را آرام یا ساکت کردن، به ویژه با تجویز یک داروی آرامبخش.
To make someone or something calm or quiet, especially by administering a sedative drug.
«دامپزشک مجبور شد قبل از انتقال خرس، آن را آرام کند.»
“The veterinarian had to tranquilize the bear before moving it.”
«او یک قرص برای آرام کردن اعصابش قبل از ارائه بزرگ مصرف کرد.»
“She took a pill to tranquilize her nerves before the big presentation.”
تفاوت با واژههای مشابه
پزشکی/رسمی. به طور خاص به تجویز آرامبخش به یک فرد یا حیوان برای آرام کردن یا بیهوش کردن آنها برای یک عمل پزشکی. در بافتهای پزشکی با 'آرام کردن' قابل جایگزینی است. 'پزشک قبل از جراحی بیمار را آرامبخش میدهد.'
Medical/formal. Specifically to administer a sedative to a person or animal to make them calm or unconscious for a medical procedure. Interchangeable with 'tranquilize' in medical contexts. 'The doctor will sedate the patient before surgery.'
روزمره. کسی یا چیزی را کمتر آشفته یا هیجانزده کردن. گستردهتر از 'آرامبخش دادن' زیرا لزوماً شامل دارو نمیشود. 'او سعی کرد با خواندن لالایی کودک گریان را آرام کند.'
Everyday. To make someone or something less agitated or excited. Broader than 'tranquilize' as it doesn't necessarily involve medication. 'She tried to calm the crying child by singing a lullaby.'