verb (فعل)formalpast (گذشته): absolvedpast participle (مفعولی): absolved-ing (حال): absolving3rd (سوم): absolves
فعل — کفایت کردن
کفایت کردنتبرئه کردن
شکل حال استمراری فعل ‘absolve’ به معنی آزاد کردن کسی از گناه یا مسئولیت.
Present participle of 'absolve'; to declare someone free from guilt or responsibility.
«کشیش در هنگام اعتراف گناهکار را تبرئه میکرد.»
“The priest was absolving the sinner during confession.”
«او خود را از هر گونه تقصیر مبرا میکرد.»
“She was absolving herself of any blame.”
تفاوت با واژههای مشابه
exonerating— تبرئهکننده
رسمی. بسیار نزدیک به معنی اصلی؛ معمولاً در زمینههای حقوقی یا اخلاقی جایگزین میشود.
Formal. Very similar in meaning; often interchangeable in legal or moral contexts.