adjective (صفت)formal
صفت — قابل پذیرش
قابل پذیرش
قابل پذیرش یا قبول، به خصوص به عنوان مدرک در دادگاه.
Capable of being admitted or accepted, especially as evidence in court.
«شهادت توسط قاضی قابل پذیرش شناخته شد.»
“The testimony was deemed admittible by the judge.”
«مدارک قابل پذیرش در دادگاهها حیاتی است.»
“Admittible evidence is crucial in trials.”
تفاوت با واژههای مشابه
admissible— قابل قبول
املا رایجتر و صحیح؛ قابل جایگزینی.
More common and correct spelling; interchangeable.