bandaged
ban·daged/ˈbændɪdʒd/
bandagestrip of material for dressing wounds-edpast tense/past participle marker
adjective (صفت)common
صفت — باندپیچی شده
باندپیچی شدهپوشیده با باند
با باند برای محافظت یا درمان پیچیده شده
Wrapped with a bandage for protection or healing
«او با دست باندپیچی شده از بیمارستان خارج شد.»
“He left the hospital with a bandaged arm.”
«پای سرباز محکم با باند پیچیده شده بود.»
“The soldier’s leg was tightly bandaged.”