beatitudes
اسم — سعادتها
حالت سعادت یا خوشبختی بینهایت، به ویژه در زمینههای مذهبی؛ اغلب به برکاتی اشاره دارد که توسط عیسی در موعظه کوه بیان شده است.
Plural of beatitude: a state of supreme blessedness or happiness, especially in religious contexts; often referring to the blessings enunciated by Jesus in the Sermon on the Mount.
«مواعظ نیکو به ما فروتنی و رحمت میآموزند.»
“The Beatitudes teach us humility and mercy.”
«بسیاری در مطالعه مواعظ نیکو آرامش روحانی مییابند.»
“Many find spiritual comfort in the study of the Beatitudes.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در اشاره به الطاف الهی یا بخت خوب قابل تعویض است، اما «مواعظ نیکو» به طور خاص به گفتههای عیسی اشاره دارد، در حالی که «برکات» یک اصطلاح گستردهتر است. 'مواعظ نیکو در تعلیمات مسیحی محوری هستند' درست است، 'برکات در تعلیمات مسیحی محوری هستند' کمتر دقیق است.
Common. Interchangeable when referring to divine favors or good fortune, but 'Beatitudes' specifically refers to the pronouncements by Jesus, while 'blessings' is a broader term. 'The Beatitudes are central to Christian teaching' works, 'The blessings are central to Christian teaching' is less specific.