benic
ben·ic/ˈbɛnɪk/
adjective (صفت)archaiccomparative (تفضیلی): more benicsuperlative (عالی): most benic
صفت — سودمند
سودمندمهربان
(نادر) سودمند یا مهربان ذاتاً.
(Rare) Beneficial or kind in nature.
«طبیعت مهربان او باعث محبوبیتش در میان همه شد.»
“His benic nature made him beloved by all.”
«دارو تأثیر سودمندی بر بیمار داشت.»
“The medicine had a benic effect on the patient.”
تفاوت با واژههای مشابه
beneficial— مفید
رسمی. به معنای مفید یا خوب است؛ در موقعیتهای نادر اغلب قابل تعویض با benic.
Formal. Means helpful or good; often interchangeable with benic in rare contexts.