disreputation
اسم — بدنامی
وضعیت داشتن بدنامی؛ ننگ یا بیحیثیتی.
The state of having a bad reputation; disgrace or dishonor.
«این رسوایی باعث بدنامی عظیمی برای نام او شد.»
“The scandal caused immense disreputation to his name.”
«او پس از اتهامات به بدنامی افتاد.»
“He fell into disreputation after the allegations.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. 'Disgrace' اصطلاحی قوی و پرکاربرد برای شرم یا از دست دادن احترام است که اغلب به دلیل یک عمل رخ میدهد. اگرچه مشابه 'disreputation' است، اما 'disgrace' اغلب به معنای سقوطی فوریتر و شدیدتر از اعتبار عمومی است.
Common. 'Disgrace' is a strong, widely understood term for shame or loss of respect, often due to an action. While similar to 'disreputation', 'disgrace' often implies a more immediate and severe fall from public esteem. 'He brought disgrace upon his family' works, 'He brought disreputation upon his family' is less common.
رسمی/ادبی. 'Infamy' به معنای مشهور بودن به خاطر چیزی بد یا مجرمانه، شهرتی از شرارت شدید است. بسیار قویتر و شدیدتر از 'disreputation' است.
Formal/Literary. 'Infamy' implies being well-known for something bad or criminal, a reputation of extreme wickedness. It's much stronger and more severe than 'disreputation'. 'The infamy of his crimes' works, 'The disreputation of his crimes' is awkward.