صفت — فرساینده
که تمایل به فرسایش یا خورندگی دارد، به خصوص از طریق واکنش شیمیایی یا اصطکاک.
Tending to erode or wear away, especially by chemical action or friction.
«اسید اثر فرسایندهای بر فلز دارد.»
“The acid has an erosive effect on metal.”
«بادهای شدید میتوانند سازندهای سنگی نرم را فرسایش دهند.»
“Strong winds can be erosive to soft rock formations.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. موادی را توصیف میکند که از نظر شیمیایی چیزها را از بین میبرند یا آسیب میرسانند. هنگام اشاره به عمل شیمیایی میتواند جایگزین 'erosive' شود، اما 'erosive' گستردهتر است و شامل فرسایش فیزیکی نیز میشود. 'اسیدهای خورنده' درست است، 'باد خورنده' خیر.
Common. Describes substances that chemically destroy or damage things. Can be used interchangeably with 'erosive' when referring to chemical action, but 'erosive' is broader, including physical wear. 'Corrosive acids' works, 'corrosive wind' doesn't.
متداول. مواد یا اعمالی را توصیف میکند که سطحی را با مالش یا سایش از بین میبرند. بیشتر بر اصطکاک فیزیکی تمرکز دارد تا عمل شیمیایی. 'کاغذ سنباده ساینده' درست است، 'اسید ساینده' خیر.
Common. Describes substances or actions that wear down a surface by rubbing or grinding. Focuses more on physical friction than chemical action. 'Abrasive sandpaper' works, 'abrasive acid' doesn't.