interference
in·ter·fer·ence/ˌɪntərˈfɪərəns/
inter-between, amongferestrike, carry-encenoun forming suffix
noun (اسم)common
اسم — مزاحمت
مزاحمتتداخل
عمل مزاحمت یا ایجاد اختلال در یک فرایند یا سیگنال.
The act of obstructing or disturbing a process or signal.
«سیگنال رادیویی توسط دستگاههای اطراف دچار تداخل شد.»
“The radio signal had interference from nearby devices.”
«آنها از مزاحمت در گفتگو شکایت کردند.»
“They complained about interference in their conversation.”