isolate
فعل — جدا کردن (1)
جدا کردن کسی یا چیزی از دیگران برای جلوگیری از ارتباط یا تماس.
To separate someone or something from others to prevent interaction or contact.
«دانشمند ویروس را در آزمایشگاه جدا کرد.»
“The scientist isolated the virus in the lab.”
«آنها بیمار را برای جلوگیری از عفونت منزوی کردند.»
“They isolated the patient to stop the infection.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. وقتی صحبت از جدا کردن به صورت فیزیکی یا مفهومی است قابل جایگزینی است — جدا کردن مدارک به جای منزوی کردن مدارک درست است ولی منزوی کردن بیمار کاربرد پزشکی و خاصتری دارد.
Everyday. Interchangeable when talking about keeping things apart physically or conceptually — 'separate the documents' works as 'isolate the documents', but 'isolate the patient' is more medical and specific.
رسمی/پزشکی. به طور خاص به معنی قرنطینه برای جلوگیری از انتشار بیماری است — زیرمجموعهای از منزوی کردن با زمینه سلامت. در زمینههای عمومی قابل جایگزین نیست.
Formal/medical. Specifically means isolating to prevent disease spread — a subtype of isolate with a health context. Not interchangeable in general contexts.
فعل — جدا کردن (2)
جدا کردن چیزی به گونهای که به طور مستقل یا جدا از دیگران در یک سیستم یا زمینه باشد.
To make something stand alone or be separate from others in a system or context.
«نرمافزار خطا را به یک بخش جدا میکند.»
“The software isolates the error to one module.”
«ما باید این عامل را جدا کنیم تا تأثیرش را بفهمیم.»
“We need to isolate this factor to understand its effect.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. معمولاً به معنی جدا کردن بر اساس نوع یا دسته است و در زمینههای اجتماعی یا فنی کاربرد دارد. زمانی که تأکید بر جداسازی باشد میتواند جایگزین منزوی کردن شود ولی همیشه قابل جایگزینی نیست.
Formal. Usually implies separation according to type or category, often used in social or technical contexts. Can replace 'isolate' when emphasizing separation but not always interchangeable.