صفت — باشکوه
دارای عظمت یا شکوه؛ با شکوه (کاربرد کهن یا شاعرانه).
Possessing greatness or splendor; magnificent (archaic or poetic usage).
«پادشاه در یک قلعه باشکوه زندگی میکرد.»
“The king lived in a magnific castle.”
«صدای او واقعاً باشکوه بود و سالن را پر میکرد.»
“Her voice was truly magnific, filling the hall.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج و مدرن. کلمه استاندارد برای توصیف چیزی بزرگ، چشمگیر یا زیبا. در معنی کاملاً قابل جایگزینی است، اما 'magnific' قدیمی شده است. 'کاخ باشکوه بر روی تپه قرار داشت.'
Common and modern. The standard word for describing something grand, impressive, or beautiful. Fully interchangeable in meaning, but 'magnific' is dated. 'The magnificent palace stood on the hill.'
رایج. به معنای بزرگ، چشمگیر یا مهم. کمی کمتر از magnificent شدید است. 'یک جشن بزرگ برنامهریزی شده بود.'
Common. Implies large scale, impressive, or important. Slightly less intense than magnificent. 'A grand celebration was planned.'