mandate
اسم — حکم
یک دستور یا حکم رسمی برای انجام کاری؛ اختیاری که رأیدهندگان به یک حزب سیاسی یا رهبر میدهند تا سیاستی را اجرا کند.
An official order or commission to do something; the authority to carry out a policy, given by voters to a political party or leader.
«دولت ادعا کرد که یک تفویض اختیار واضح از مردم دارد.»
“The government claimed to have a clear mandate from the people.”
«این قطعنامه به آژانس اختیار داد تا موضوع را بررسی کند.»
“The resolution gave the agency a mandate to investigate the matter.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. یک فرمان یا دستور. 'Mandate' به یک دستور رسمیتر، مجاز و اغلب با دامنه وسیعتر اشاره دارد. 'رئیس دستور داد' درست است، 'سازمان ملل حکمی صادر کرد' به یک دستورالعمل مهمتر اشاره دارد.
Common. A command or directive. 'Mandate' implies a more formal, official, or authorized order, often with a broader scope. 'The boss gave an order' works, 'The UN issued a mandate' refers to a more significant directive.
رسمی. یک دستورالعمل رسمی یا مقتدرانه. در اشاره به دستورالعملها، در معنی بسیار نزدیک به 'mandate' است. 'رهنمود جدید مدیرعامل واضح است' درست است. 'Mandate' اغلب حس قویتری از اقتدار یا حمایت عمومی را به همراه دارد.
Formal. An official or authoritative instruction. Very close in meaning to 'mandate' when referring to instructions. 'The new directive from the CEO is clear' works. 'Mandate' often carries a stronger sense of authority or public backing.
فعل — امر کردن
اجازه رسمی دادن برای وقوع چیزی؛ الزامی کردن (چیزی) برای انجام یا ساخته شدن.
To give official permission for something to happen; to require (something) to be done or made.
«قانون جدید الزام میکند که همه خودروها باید کمربند ایمنی داشته باشند.»
“The new law mandates that all cars must have seatbelts.”
«قانون اساسی انتخابات آزاد و عادلانه را الزامی میکند.»
“The constitution mandates free and fair elections.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. به معنای نیاز به چیزی یا ضروری ساختن آن. هنگام اجباری شدن چیزی قابل تعویض است. 'قانون یک مجوز را الزامی میکند' درست است، 'سیاست جدید آموزش را الزامی میکند' نیز رایج است.
Common. To need something or make it necessary. Interchangeable when something is made compulsory. 'The law requires a permit' works, 'The new policy mandates training' is also common.
رسمی. به معنای دادن اجازه رسمی یا تأیید برای چیزی. هنگام اشاره به اعطای اجازه یا قدرت قابل تعویض است. 'هیئت مدیره هزینه را مجاز کرد' درست است، 'مقررات جدید بازرسیهای ایمنی را الزامی میکند' حس اجبار قویتری دارد.
Formal. To give official permission or approval for something. Interchangeable when referring to giving permission or power. 'The board authorized the expenditure' works, 'The new regulations mandate safety checks' has a stronger sense of compulsion.