verb (فعل)formalpast (گذشته): necessitatedpast participle (مفعولی): necessitated-ing (حال): necessitating3rd (سوم): necessitates
فعل — لازم کرد
لازم کردموجب شد
گذشته فعل necessitate؛ چیزی را ضروری ساخت.
Past tense of necessitate; caused something to be necessary.
«وضعیت اضطراری نیازمند اقدام فوری بود.»
“The emergency necessitated immediate action.”
«جراحت او جراحی را ضروری کرد.»
“His injury necessitated surgery.”