فعل — دوام آوردن بیشتر
بیشتر یا طولانیتر از دیگری دوام آوردن یا باقی ماندن.
To last longer than someone or something else.
«پل قدیمی چندین طوفان را بیشتر دوام آورد.»
“The old bridge outlasted several storms.”
«او در مسابقه از همهٔ رقبایش طولانیتر ماند.»
“She outlasted all her competitors in the race.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج است. به معنای ادامه دادن با وجود دشواری است؛ وقتی میخواهیم زنده ماندن در شرایط سخت را تأکید کنیم میتواند جایگزین outlast شود اما وقتی مستقیماً مقایسه طول مدت میکنیم نه، مثلاً 'او کوهنوردی را تحمل کرد' در برابر 'او همه را پشت سر گذاشت'.
Common. Means to continue existing despite difficulty; can replace 'outlast' when emphasizing surviving tough conditions, but not when comparing durations directly, e.g. 'He endured the hike' vs. 'He outlasted them all'.
رایج است. عمدتاً به معنی زنده ماندن یا ادامه وجود داشتن است. فقط وقتی منظور بیشتر زنده ماندن نسبت به چیزی باشد جایگزین outlast میشود، مثلاً 'او از جنگ جان سالم به در برد' اما برای اشیاء یا مدت زمان نه.
Common. Refers mainly to continuing to live or exist. Can replace 'outlast' only when meaning to live longer than something/someone, e.g. 'She survived the war' but not for objects or durations.