اسم — پرداختکننده
فرد یا نهادی که به دیگری پول پرداخت میکند، به ویژه در زمینههای مالی یا حقوقی.
A person or entity that pays money to another, especially in a financial or legal context.
«شرکت پرداختکننده تمام حقوق کارکنان است.»
“The company is the payer of all employee salaries.”
«او به عنوان پرداختکننده اصلی، صورتحساب را زیر سوال برد.»
“As the main payer, he questioned the bill.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/حقوقی. بدهکار به طور خاص کسی است که پول یا تعهد قانونی دارد. در حالی که یک پرداختکننده ممکن است بدهکار باشد، 'payer' گستردهتر است. 'بدهکار در پرداختها کوتاهی کرد' درست است، اما 'بدهکار غذا' کمتر از 'payer غذا' طبیعی است.
Formal/legal. A debtor is specifically someone who owes money or a legal obligation. While a payer may be a debtor, 'payer' is broader. 'The debtor failed to make payments' works, but 'the debtor for the meal' is less natural than 'the payer for the meal'.
رایج. مشتری کسی است که از خدمات یک متخصص یا سازمان استفاده میکند و بنابراین اغلب پرداختکننده آن خدمات است. 'مشتری وکیل پرداختکننده هزینههاست' درست است. 'مشتری رستوران' کمتر از 'مشتری (customer)' هنگام اشاره به پرداختکننده رایج است.
Common. A client is someone who uses the services of a professional or organization, and thus is often the payer for those services. 'The lawyer’s client is the payer of the fees' works. 'The client of the restaurant' is less common than 'customer' when referring to the payer.