radioisotope
اسم — رادیوایزوتوپ
ایزوتوپی که هسته ناپایداری دارد و دچار واپاشی رادیواکتیو شده و پرتو گسیل میکند.
An isotope that has an unstable nucleus and undergoes radioactive decay, emitting radiation.
«کربن-۱۴ یک رادیوایزوتوپ شناخته شده است که در تعیین قدمت آثار باستانی استفاده میشود.»
“Carbon-14 is a well-known radioisotope used in dating ancient artifacts.”
«رادیوایزوتوپها در پزشکی برای تشخیص و درمان استفاده میشوند.»
“Radioisotopes are used in medicine for diagnosis and treatment.”
تفاوت با واژههای مشابه
فنی/علمی. در بافتهای علمی تا حد زیادی قابل جایگزینی هستند، زیرا هر دو به هسته ناپایداری اشاره دارند که دچار واپاشی رادیواکتیو میشود. 'رادیونوکلئید' اغلب در فیزیک و شیمی هستهای ترجیح داده میشود، در حالی که 'رادیوایزوتوپ' در بافتهای عمومی پزشکی یا زیستمحیطی رایجتر است. 'آنها از یک رادیونوکلئید برای ردیابی واکنش استفاده کردند' به همان خوبی 'آنها از یک رادیوایزوتوپ برای ردیابی واکنش استفاده کردند.' است.
Technical/Scientific. Largely interchangeable in scientific contexts, as both refer to an unstable nucleus that undergoes radioactive decay. 'Radionuclide' is often preferred in nuclear physics and chemistry, while 'radioisotope' is more common in general medical or environmental contexts. 'They used a radionuclide to trace the reaction' works just as well as 'They used a radioisotope to trace the reaction.'