صفت — گوشهنشین
ترجیح دادن زندگی در انزوا و دوری از دیگران.
Preferring to live in solitude and avoid other people.
«این هنرمند در سالهای پایانی عمر خود بهطور فزایندهای گوشهنشین شد.»
“The artist became increasingly reclusive in his later years.”
«او سبک زندگی گوشهنشینی را انتخاب کرد و سکوت را به شلوغی ترجیح میداد.»
“She chose a reclusive lifestyle, preferring quiet to crowds.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. به معنای زندگی یا انجام کارها به تنهایی است. گاهی اوقات میتواند جایگزین 'reclusive' شود اما همان مفهوم قوی دوری فعال از دیگران را ندارد. یک فرد میتواند به انتخاب خود تنها باشد بدون اینکه گوشهنشین باشد. 'He enjoys solitary walks.' درست است، 'She lives a solitary life.' درست است، اما 'He is solitary because he hates people' کمتر دقیق از 'reclusive' است.
Common. Means living or doing things alone. It can sometimes replace 'reclusive' but does not carry the same strong connotation of actively avoiding others. A person can be solitary by choice without being reclusive. 'He enjoys solitary walks.' works, 'She lives a solitary life.' works, but 'He is solitary because he hates people' is less precise than 'reclusive'.