noun (اسم)formal
اسم — تحمل
تحملاستقامت
وضع تحمل کردن چیزی ناخوشایند یا حالت متحمل شدن سختی.
The condition of tolerating something unpleasant or the state of enduring hardship.
«آنها با تحمل، صدای مزاحم را پذیرفتند.»
“They allowed the noise by sufferance.”
«صبوری او نتیجه استقامت طولانی بود.»
“Her patience was borne of long sufferance.”
تفاوت با واژههای مشابه
endurance— تحمل
رسمی. به طور کلی توانایی تحمل سختیها را نشان میدهد.
Formal. Refers broadly to ability to endure hardships.