verb (فعل)formalpast (گذشته): sufficedpast participle (مفعولی): sufficed-ing (حال): sufficing3rd (سوم): suffices
فعل — کافی بودن
کافی بودنبه قدر کافی داشتن
مصدر حال فعل suffice؛ کافی بودن برای برآورده ساختن نیازها یا اهداف.
Present participle of suffice; being enough to meet needs or purposes.
«این مقدار برای نیازهای امروز کافی است.»
“This amount is sufficing for today's requirements.”
«منابع کافی به پروژه امکان ادامه دادن داد.»
“Sufficing resources allowed the project to continue.”
تفاوت با واژههای مشابه
adequate— کافی
رایج است و به عنوان صفت به معنای میزان یا سطح مناسب به کار میرود.
Common. Used as adjective meaning proper amount or level, related meaning.