اسم — سخنران
فردی که صحبت میکند، به ویژه کسی که زیاد یا به شیوه خاصی صحبت میکند.
A person who talks, especially one who talks a lot or in a particular manner.
«او سخنران خوبی است و میتواند هر مخاطبی را جذب کند.»
“She's a good talker and can engage any audience.”
«او به عنوان یک پرحرف شناخته میشود، اما به ندرت به وعدههایش عمل میکند.»
“He's known as a big talker, but rarely follows through.”
تفاوت با واژههای مشابه
غیررسمی. این اصطلاح به طور خاص به کسی اشاره دارد که بیش از حد و اغلب درباره مسائل بیاهمیت صحبت میکند. کمی بار معنایی منفی یا انتقادی دارد، به این معنی که ممکن است آزاردهنده باشد. 'خواهر کوچکم واقعاً وراج است' مناسب است، اما معمولاً یک سخنران رسمی را وراج نمینامید.
Informal. This term specifically refers to someone who talks excessively and often about trivial matters. It has a slightly negative or critical connotation, implying they might be annoying. 'My little sister is a real chatterbox' works, but you wouldn't typically call a formal speaker a chatterbox.
رسمی/ادبی. خطیب یک سخنران عمومی ماهر است، کسی که اغلب به شیوا و فصیح سخنرانی میکند. این اصطلاح بسیار مثبت و رسمی است. 'او خطیب بزرگی است' مناسب است، اما دوستی که زیاد حرف میزند را 'خطیب بزرگ' نمینامید.
Formal/Literary. An orator is a skilled public speaker, someone who delivers speeches, often eloquently. It is a very positive and formal term. 'He is a great orator' works, but you wouldn't call a friend who talks a lot a 'great orator'.