dil
اسم — زبان (1)
اندام گوشتی و متحرک داخل دهان برای چشیدن، بلعیدن و حرف زدن.
انگلیسی: tongueآذربایجانی: dil
«زبانم را گاز گرفتم.»
“Dilimi ısırdım.”
«دکتر زبانش را نگاه کرد.»
“Doktor diline baktı.”
اسم — زبان (2)
سامانهٔ واژه‌ها و نشانه‌هایی که مردم با آن با هم ارتباط برقرار می‌کنند.
انگلیسی: languageآذربایجانی: dil
«ترکی زبان سختی است؟»
“Türkçe zor bir dil mi?”
«او دو زبان بلد است.»
“İki dil biliyor.”
تفاوت با واژه‌های مشابه
lisan رسمی‌تر و بیشتر نوشتاری است.
اسم — زبان (3)
شیوهٔ بیان یا واژگان ویژهٔ یک گروه، حرفه یا نویسنده.
انگلیسی: jargonآذربایجانی: terminologiya
«زبان حقوقی سنگین است.»
“Hukuk dili ağırdır.”
«زبان نویسنده ساده است.»
“Yazarın dili sadedir.”
اسم — زبانه
زبانه یا قطعهٔ باریک و کشیدهٔ بعضی ابزارها و وسایل.
انگلیسی: tongueآذربایجانی: dil
«زبانهٔ کفش جابه‌جا شد.»
“Ayakkabının dili kaydı.”
«عقربهٔ ترازو حرکت می‌کند.»
“Terazinin dili oynuyor.”
اصطلاح‌ها باdil
۶۹ اصطلاح- dil (veya diller) dökmekزبان ریختن
- dil ağız vermemekسکوت کردن
- dil bir karışزباندراز
- dil tutmakبرای بازجویی اسیر گرفتن
- dil tutmak (veya almak)اسیر گرفتن برای بازجویی
- dil uzatmakبدگویی کردن
- dil çıkarmakزبان درآوردن
- dilden düşmez olmakبر سر زبانها افتادن
- dilden gelen elden gelse her fukara padişah olurهر حرفی را نمیتوان عملی کرد
- dile (veya dillere) düşmekبر سر زبانها افتادن
- dile gelen ele gelirآنچه گفته شود میتواند عملی شود
- dile gelmekبه سخن آمدن