acquiescence
اسم — پذیرش ضمنی
پذیرش یا موافقت نسبتاً بیمیل با چیزی بدون اعتراض یا مخالفت.
The act of accepting or agreeing to something reluctantly without protest.
«سکوت او بهعنوان پذیرش شرایط تلقی شد.»
“Her silence was taken as acquiescence to the terms.”
«علیرغم نگرانیها، آنان موافقت ضمنی نشان دادند.»
“They showed acquiescence despite their concerns.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. در زمینه پذیرش بیصدا قابل جایگزینی است اما consent معمولاً به معنای رضایت فعال است، متفاوت از acquiescence که روی پذیرش منفعل تأکید دارد.
Formal. Interchangeable with 'acquiescence' in contexts where silent or passive acceptance is meant, but 'consent' can imply active approval, unlike 'acquiescence'. For example, 'she gave her consent' vs 'she showed acquiescence'.
رسمی/فنی. بیشتر در زمینه قوانین و مقررات به کار میرود؛ compliance به پیروی از قوانین اشاره دارد اما acquiescence به پذیرش بیمیل تأکید دارد.
Formal/technical. Often used in legal or regulatory contexts, slightly narrower in scope; compliance implies adherence to rules, while acquiescence emphasizes reluctant acceptance.