admissibility
ad·mis·si·bil·i·ty/ədˌmɪsəˈbɪləti/
ad-to, towardmisssend-iblecapable of-itystate or quality
noun (اسم)formal
اسم — قابلیت پذیرش
قابلیت پذیرشقابلیت قبول
کیفیت یا وضعیتی که چیزی قابل قبول یا مناسب باشد، بهخصوص در زمینه حقوقی.
The quality or state of being acceptable or appropriate, especially as evidence in legal contexts.
«قابلیت پذیرش سند مورد سوال قرار گرفت.»
“The admissibility of the document was questioned.”
«قاضیها درباره قابلیت پذیرش شواهد تصمیم میگیرند.»
“Judges decide on admissibility of evidence.”