ashore
قید — به خشکی
به سمت ساحل یا روی خشکی از دریا یا آب حرکت کردن یا قرار داشتن.
To or on the shore from the water; towards or onto land from the sea or a body of water.
«ملوانان پس از طوفان به خشکی آمدند.»
“The sailors came ashore after the storm.”
«برای فرار از قایق غرقشونده، به سمت خشکی شنا کردیم.»
“We swam ashore to escape the sinking boat.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به معنای سمت خشکی، بهویژه از دریا. بیشتر در زمینههای دریانوردی یا جغرافیایی به کار میرود و در برخی زمینهها با ashore جایگزین میشود ولی در گفتار روزمره کمتر استفاده میشود.
Formal. Means toward the land, especially from the sea. Used mainly in navigation or geographic contexts, interchangeable with 'ashore' in some contexts but less common in everyday speech.
رایج در هواشناسی و جغرافیا؛ به معنای سمت خشکی از دریا. گاهی با ashore قابل تعویض است، بهویژه درباره بادها یا جریانها، ولی ashore کلیتر است برای حرکت افراد یا اشیاء به خشکی.
Common in meteorology and geography; means toward or on land from the sea. Sometimes interchangeable with 'ashore', especially about winds or currents, but 'ashore' is more general for people or objects moving to land.