verb (فعل)commonpast (گذشته): bangedpast participle (مفعولی): banged-ing (حال): banging3rd (سوم): bangs
فعل — صدای محکم زدن
صدای محکم زدنکوبیدن
با صدای بلند یا قدرت به چیزی زدن.
To hit something loudly or forcefully.
«او در خشم در را محکم بست.»
“He banged the door shut in anger.”
«نوازنده درام را بلند کوبید.»
“The drummer banged on the drum loudly.”