صفت — قابل تحمل
قابل تحمل و پذیرفتنی؛ نه خیلی سخت یا آزاردهنده.
Capable of being endured or tolerated; not too bad or painful to accept.
«با دارو درد قابل تحمل بود.»
“The pain was bearable with medication.”
«نبود او وضعیت را به سختی قابل تحمل میکرد.»
“His absence made the situation barely bearable.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. بسیار نزدیک به bearable و اغلب قابل جایگزینی برای شرایط ناخوشایند اما قابل قبول است.
Common. Very close in meaning to 'bearable' and often interchangeable, especially to describe unpleasant but acceptable conditions. 'The heat was tolerable.' vs. 'The heat was bearable.'
رسمی. بیشتر در نوشتهها و مطالب رسمی برای تأکید بر توان تحمل چیزی سخت استفاده میشود.
Formal. More used in written or formal contexts, emphasizing the ability to endure something difficult. Less common in everyday speech.