blaming
فعل — مقصر دانستن
صرف حال فعل blame به معنی مسئول دانستن کسی برای یک خطا یا اشتباه.
Present participle of 'blame', meaning to assign responsibility for a fault or wrong.
«آنها یکدیگر را مقصر حادثه میدانستند.»
“They were blaming each other for the accident.”
«او همچنان خودش را برای اشتباه سرزنش میکرد.»
“She kept blaming herself for the mistake.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. بر اتهام رسمی کسی به انجام کار اشتباه تمرکز دارد، اغلب به معنای یک تحقیق یا زمینه حقوقی. 'او او را به سرقت متهم میکرد' ('He was accusing her of theft') درست است، اما 'او او را به خاطر ریختن شیر سرزنش میکرد' ('He was blaming her for the spilled milk') طبیعیتر از 'He was accusing her for the spilled milk' است.
Common. Focuses on formally charging someone with wrongdoing, often implying an investigation or legal context. 'He was accusing her of theft' works, but 'He was blaming her for the spilled milk' sounds more natural than 'He was accusing her for the spilled milk'.
رسمی. شامل ابراز رسمیتر یا سختگیرانهتری از عدم تأیید است، معمولاً از طرف یک شخص در موقعیت قدرت. 'مدیر در حال توبیخ کارمند بود' ('The manager was reprimanding the employee') درست است، اما در یک زمینه روزمره معمولاً نمیگویید 'او به خاطر شکستن اسباببازیاش او را توبیخ میکرد' ('She was reprimanding him for breaking her toy').
Formal. Involves a more official or stern expression of disapproval, usually from a person in authority. 'The manager was reprimanding the employee' works, but you wouldn't typically say 'She was reprimanding him for breaking her toy' in an everyday context.