command
فعل — فرمان دادن
دادن دستور یا فرمانی به صورتی رسمی و مقتدرانه.
To give an authoritative order or instruction.
«ژنرال به نیروها دستور پیشروی داد.»
“The general commanded the troops to advance.”
«او از تیمش احترام میگیرد.»
“She commands respect from her team.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. در بافتهای رسمی یا نظامی تقریباً قابل تعویض است، اما order گستردهتر و غیررسمیتر است.
Common. Interchangeable in formal or military contexts — 'command a unit' and 'order a unit' can be used in some contexts, but 'order' is broader and less formal.
رسمی. وقتی راهنمایی میدهند استفاده میشود، نه همیشه با معناي اقتدار. command اقتدار بیشتری دارد.
Formal. Used when giving guidance or instructions, not always implying authority — 'command' implies control more strongly.
متضادها
اسم — فرمان
دستور یا فرمانی که توسط فردی مسئول صادر میشود.
A directive or order given by a person in authority.
«او فرمان شروع موتورها را داد.»
“He gave the command to start the engines.”
«سربازان منتظر فرمان بعدی بودند.»
“The soldiers waited for the next command.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. در دستورات رسمی یا نظامی تقریباً کاملاً قابل تعویض است.
Common. Almost fully interchangeable with 'command' in official or military orders.
روزمره. اقتدار کمتری دارد؛ بیشتر به معنای راهنمایی یا آموزش است.
Common. Less authoritative; usually guidance or teaching rather than strict orders.
متضادها
اسم — فرماندهی
قدرت و نفوذ برای رهبری یا کنترل دیگران؛ حوزه مسئولیت یا کنترل.
The authority to lead or control others; area of control.
«او فرماندهی تیم پروژه را برعهده گرفت.»
“She took command of the project team.”
«افسر بر همه یگانهای اینجا فرماندهی دارد.»
“The officer has command over all units here.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. به طور کلی به قدرت یا نفوذ اشاره دارد؛ 'command' رسمیتر و غالباً نظامی است.
Common. Refers generally to power or influence; 'command' is more formal and often military.
رسمی. به قدرت قانونی یا رسمی تأکید دارد؛ 'command' بیشتر به رهبری فعال اشاره میکند.
Formal. Emphasizes legal or official power; 'command' often implies active leadership.
متضادها
فعل — تسلط داشتن
کنترل یا تسلط داشتن روی چیزی، معمولاً در معنای استعاری.
To have control or mastery over something, often used figuratively.
«او در حوزهاش احترام زیادی کسب کرده است.»
“He commands great respect in his field.”
«با سخنرانیهایش مخاطبان زیادی را جذب میکند.»
“She commands a large audience with her speeches.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. در معنای استعاری معمولاً قابل تعویض است، اما command حالتی قویتر از تسلط دارد.
Common. Often interchangeable in figurative contexts but 'command' has a stronger tone of mastery.