confide
فعل — اعتماد کردن
اعتماد کردن به کسی و گفتن اسرار یا مسائل خصوصی به او.
To trust someone enough to tell them a secret or private matter.
«او ترسهایش را به نزدیکترین دوستش گفت.»
“She confided her fears to her closest friend.”
«او مشکلاتش را به من گفت و به من اعتماد کرد.»
“He confided in me about his problems.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج/رسمی. وقتی تمرکز بر آشکار کردن باشد جایگزین confide میشود اما حس اعتماد در 'confide' وجود ندارد.
Common/formal. Can replace 'confide' when the focus is on making something known rather than trusting someone personally. For example, 'She revealed her secret' works, but lacks the trust connotation of 'confide'.
رسمی. تأکید بر عمومی کردن اطلاعات دارد. در موارد حقوقی جایگزین confide میشود اما در زمینه اعتماد شخصی نه.
Formal. Emphasizes making information public or known. Can replace 'confide' in legal or official contexts but not in personal trust situations.